Kokladım Özlemle Şiiri - Gülay Özdemir

Kopardım güllerin en güzelini senin yüreğinden.
Dikenleri avucumda kaldı,
kanamadım, acıya alışkınım çünkü.

Ciğerlerime dolduruyorum
adının ince sızısını.
Soluduğum hava
soluğuna karışıyor,
nefes almadan bile
özlemini, hasretini
kokluyorum.
Hepsi de senin gibi kokuyor…

Rüzgâr geçiyor omzumdan,
saçlarımın arasına senin gölgeni bırakıyor.
Gece, ayı pencereme yaslıyor;
ışığı bile
koynundan düşmüş gibi.

Bir gül daha açıyor içimde,
adı sabır.
Bir tomurcuk daha büyüyor,
adı bekleyiş.
Zaman ağır aksak yürürken
ben seni bekliyorum.

Ellerim boş belki
ama içim dolu
yüreğimde adın saklı.
Kokusunu bilmediğim çiçek yok artık,
hepsi senden bir iz taşıyor.

Ve bil ki,
güller solsa da mevsim dönse de
ben her sabah
özlemi yeniden koparıp
yüreğimden
sen diye koklayacağım.

24.03.2021