Kök Şiiri - Dila Katar

Karanlık gündüzlerin arafında yalnız bir ağacım
Kökleri sağlam ama kendisi yarım
Savuracak biraz bile yaprağı bulunmayan
Sakındığı fırtınalar korkmadan anılmayan
Ansızın beliren bir umutla beklerim, belki yeşersin inancım
Dünlerimin ayazıyla saklanan kaybım
Gecenin aydınlığında nedir bu sabırsızlığın dersin bana
Dedim, bekleyenim yok ama gelmişim yanına
Fısıldadın, dokundun kurumuş yıllarınla ruhuma
Sevmeyen bir canın yoksa telaş etme boşuna
Göğe dokunacakken nasıl baltalandın ansızın
Nefretim yakmasın seni, ruhumdan sakın
Sırf sana darılır, seninle barışmam yakın
Korkumun cesareti olsa da, ağlasa yalın
Taşa toprağa küsmeyesin içinden geldiği gibi salın
Bir asırdır dönmeyen dünyam, dönecekmiş yarın