Köfün Şiiri - İsa Efe

Seksennen başııı, açtım gozümü,
Doksannada buluvedim özümü.
Gırkağaç ovası yurdum yuvamdı,
Tütünne yazıverdi benim yazgımı!

"İsaaa!.. Gakk gari!" anam seslenir,
Gun daha doğmamış emme guşla sevinir.
Ben üryamda radyo spikeriyken
Köfün gapıda durur, tütün bekleyiverir...

Boyum; köfünden de bi garış kısa,
Sırtıma alınca, tarla boyunca...
Uzaktan bakanna güledi oysa.
"Köfün mü ygrüyooo, giden mi İsa

Hava gararınca löküs yakadık,
Gündüz gibi olur, tütün gıradık,
Radyoda çaleken Aşeee Tunalı
Saatler mi durmuş yoksa zaman mı?

Gece on oldu mu , gomşula çağırır
'Çay hazır gelin gari' diye yüksek sesle bağırır ,
Gara demlikten akar, tavşan ganı çaylar,
Gonşulada olmasa nasıl geçcek aylar...

Güz olunca tarla işi bite , eve goçedik,
Okul yolu gorunür, yola duşedik,
Epmek arasına domata biber penir
Ölen arasında ni güzel yinir...

Oncuk, şap, baş diye misket dizedik,
Ceblemizde cam misketlen gezedik
Gazanınca gral, gaybedince kusgün
Ossun, beş dakka sonra yine guledik

Çıkmaz sokaktı bizim toprak saaahamız,
Dasdan galeleden mahalle macımız,
Gol olunca bagrişırdık hebimiz
Aşamm ezaninnan bitedı gunümüz

Yuva gurdum çoluk cocaga garistim
Rızık nimet peşinde gece gündüz yarıştım
Kâh bolluk gördüm, kah kanaat ettim aza;
Haktan bildim herseyi, gaderimlen barıştım

Esiğinnen fazlasınlan bir hayat bu , şte özüm
Kırkağaçlı Efe derler, bunlaa artık son sözüm
İste sevin, iste övün, iste se sövün,
Hayatım yarısı şiir, tamamı köfün...
Tamamı kôfün...