Koca Çınar Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhlarını sımsıkı saran sımsıcak yaprak,
İçimi ümitle boğan o melek yorulmaz,
Ufuklardan doğup gelen ışıltılı mızrak,
Bedenleri koruyan koca çınar sarsılmaz.
*
Gökyüzünün ötesinden gülümseyip durur,
Karanlık siperleri ışıkla aşıp vurur,
Dertlerini toplayıp neşeye akıl yorar,
Eşi aransa bile onun gibi bulunmaz.
*
Yeşil ormanlar içinde öten tatlı bülbül,
Boşluğa renk katan kıpkırmızı iri bir gül,
Esiyor rüzgârlarla beraber ince kakül,
Merhameti derindir kesinlikle azalmaz.
*
Şafakta uyanan güneşin ilk huzmeleri,
Gökten süzülüp inen meleklerin elleri,
Uzak diyarlara uzanmış asma telleri,
Saf olan dilekleri karanlıkta boğulmaz.
*
Bahçede açılan narin çiçeklerin tacı,
Yürekteki yâreye bulur elbet ilacı,
Yolları aydınlatan göğe eren ağacı,
Değerli sözleri hiçbir ufukta kaybolmaz.
*
Dağların zirvesinde hiç erimeyen karlar,
Soğuk mevsimleri aşarak gelen baharlar,
Gecenin ortasında ışıyan koca narlar,
Sıcak bakışlarının değeri sayılamaz.
*
Gemileri yiğitçe omuzlayan dalgalar,
Ufukta umudunu tazeleyen adalar,
Gönlümde uyandırır tatlı güzel sedalar,
Sinesinin hür süsü akçe ile satılmaz.
*
Mavi ufka uzanan beyaz pırlanta bulut,
Gönle şeker döküyor taşıdığı ak yakut,
Ruhlara dokunuşu gerçektir gayet somut,
Onun verdiği huzur bu cihanda yıkılmaz.