Eşsiz guruplarda yalnızlık mı kaderim, yâ Rab!
Açılsın ardına kadar; âlicenab ol, bâb!
Doğsun lacivert geceme, gündüz eylesin gecemi âfitâb.
Şemine pervâne olmuşum, düştüm bîtâb.
Kızıl guruplardan şeb-i laciverde kanat çırparken yalnızlığım,
aynı manzaraya bakarak kaç hayâl kurdurdu yazdıklarım.
Gülperi’yi arayıp duran Sümmânî gibi mısralarım;
çile doldururken buldum seni, yeşerdi umutlarım.
Yalnızlık duvarlarıma gedikler açtı Şahin topların.
Çıkardın hücremden, baharına kavuştum.
Ne oldu da birden şitâyı çağırdı efkârın?
Neden üşüyorum, neden her taraf dört duvar?
Kayıt Tarihi : 14.08.2018 23:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!