Sokağın karanlık dikişlerinden sızan bir uğultuyum,
pas tutmuş bir jilet gibi duruyorum dudağımın kenarında.
Gece, boğazına kadar çekmiş karanlığını,
üstümde biriken bütün yalnızlıkları sigara dumanı gibi savuruyor.
Rüzgâr, omuzlarıma çarpmış eski bir kabadayı edasıyla,
“yürü” diyor, “kırılacaksan bile dik dur.”
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta