Kıyametimdin Şiiri - Ali Saye

Kıyametimdin

Hiç gitmeyecek gibi sevdim seni,
belki de bu yüzden gittin.

Ben seni bir ömrün sonuna saklar gibi,
bir duanın kabulüne inanır gibi sevdim.
Karanlığını ayrı,
güneşini ayrı sevdim.
Gecene başka,
sabahına başka tutundum.

Oysa sen
sadece bana kıyamettin.

Sevdan cenneti yaşatırken,
ayrılığın cehennemi yaşattı.
Özgürken mapus,
kalabalıkların içinde yalnız,
hayatın ortasında eksik bıraktın beni.

Ben sana
bir insanın bir insana verebileceği
en son şeyi verdim:

Kendimi.

İyi hâline de,
kötü hâline de âşıktım.
Çünkü seni insanların sevdiği kadar değil,
sen olduğun kadar sevdim.

Kelime-i Şehadet gibi sevdim seni.
Dilimden düşürmeden,
kalbimden eksiltmeden…
Ardından dua ettiğim,
ardından sustuğum,
gecelerce kendime gelemediğimdin.

Ben öylesine doydum ki aşka,
önüme kim gelse umursamıyorum.
Dünyaları önüme serseler
elimin tersiyle itiyorum.

Çünkü ben
bir insanın başka bir insanda
bulabileceği ne varsa
sende buldum.

Sen varken
zaman bile başka akardı.
Sen gidince
her şey yerli yerinde kaldı
ama hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

Duvarlar aynıydı,
sokaklar aynı,
gökyüzü yine gökyüzüydü.

Ama ben
aynı ben değildim.

Beni öyle güzel tamamlamıştın ki
hiçbir eksiğim yoktu.
Sonra beni öyle yarım bıraktın ki…

Bir elime ayı,
diğer elime güneşi verseler
ta'ma etmem.

Tokum artık.

Çünkü ben sevginin tamamını gördüm
ve yarım bırakılmanın
insanı nasıl değiştirdiğini öğrendim.

Ben şifa niyetine zehir içtim.
İyileşirim sandım,
her yudumda biraz daha sana döndüm.

Gözlerine bakınca çocuklaştığım insan,
gözlerime baka baka gitti.

Ben seni uğurlarken
kendimden bir parçayı da
uğurladığımı bilmiyordum.

O gün sen gittin,
ben kaldım.

Ama kalan ben,
senin sevdiğin ben değildim artık.

Şimdi bana “Unut.” diyorlar.

Nasıl unutulur
insanın kendisini tamamladığı yer?

Ben seni unutmadım.
Sadece senden bahsetmemeyi öğrendim.
Adını anmadan özlemeyi,
kimseye anlatmadan acımayı öğrendim.

Ve zamanla anladım:

Bazı aşklar bitmez.
İnsan sadece onlarla yaşamayı öğrenir.

Ne zaman kalbim iyileşmeye kalksa,
bir koku, bir şarkı, bir kelime
yine seni çıkarıyor karşıma.

Çünkü sen benden
bir sevgiliyi değil,
bir ihtimali götürdün.

Birlikte kurulabilecek
bütün yarınları…

Bir insan
aynı kalpte hem bahar
hem kıyamet olabilir mi?

Oluyormuş.

Sen oldun.

Hiç gitmeyecek gibi sevdim seni.

Meğer insanın en büyük yanılgısı
birini sonsuza kadar sevmek değilmiş;
onun da sonsuza kadar kalacağına inanmakmış.

Sen gittin.

Ben kaldım.

Aşk kaldı.
Acı kaldı.

Ve içimde değişmeyen tek gerçek şu:

Ben seni bir ömürlük sevdim.
Sen beni bir ayrılığa bıraktın.

Şimdi cennet sunsanız da
aşkı istemem.

Çünkü benim için
cennet de sendin,
cehennem de.

Ben artık ne cenneti arıyorum
ne cehennemden korkuyorum.

Sadece
bir zamanlar seni sevdiğim
o eski kalbimi arıyorum.

Çünkü sen giderken
onu da yanında götürdün.

Kıyametimdin.