Mevsim kış, dünya soğuk, gök bulutlu,
Kuru dallar, yapraksız ağaçlar durur.
Kar altında toprak, doğanın uykusu,
Her yer sessiz, ama içimde fırtınalar kudurur.
Sonsuzluğun sınırlarında kaybolan,
Bir parça hayat arayan bir insanım ben.
Yalnızlığın ortasında çaresiz kalan,
Gözyaşlarım kar taneleri gibi yere düşerken.
Hayallerim, umutlarım buz kesmiş,
Sevgi dolu kalbim buzdan bir kafesle kaplı.
İçimdeki sıcaklık, karşı konulmaz bir güç,
Beni hayata bağlıyor, bana umut veriyor.
Mevsim kış olsa da, kalbimde bahar var,
Karanlıkta kıvılcımım, umut ışığım var.
Mevsim kış olsa da, içimde sıcaklık var,
Yıkılmayan umutlarım,
Yeniden doğuşuma vesile olacak.
Kayıt Tarihi : 3.1.2026 16:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!