Kısmet Şiiri - Mesut Tütüncüler

Kime niyet kime kısmet desek de
Dediğimiz gözüne batmış Kısmet,
Bir gece abdest alıp etmiş secde,
Murat edip uykuya yatmış Kısmet,

Bir merak sarmış şu cümle alemi
Muradına mı ermiş Kemale mi!
E bize zahmet sana da eziyet
Sanki sır küpü çözülmüyor Kısmet!

Varmış bir hocaya, açmış halini,
Hoca demiş: "yerine geldin Kısmet."
Bükmüş boynunu, tutmuş da elini,
Büyü müdür bir ah mı aldın Kısmet?

Bir merak sarmış şu cümle alemi,
Muradına mı ermiş Kemale mi!
E bize zahmet sana da eziyet
Sanki sır küpü çözülmüyor Kısmet!

Ters giymiş hırkayı, dolanmış dağı,
Üç vakte düğümü çözdün mü Kısmet?
Deyiver hocanın kurduğu ağı,
Ya nasip deyip de bozdun mu Kısmet?

Bir merak sarmış şu cümle alemi,
Muradına mı ermiş Kemale mi?
E bize zahmet sana da eziyet,
Sanki sır küpü çözülmüyor Kısmet!

Duyduk döne döne sabahı etmiş,
Gözünden uyku akıp kaçmış Kısmet.
Bir oğlan beğenmiş görücü gitmiş,
Gözü yummuş ağzını açmış Kısmet.

Bir merak sarmış şu cümle alemi,
Muradına mı ermiş Kemale mi?
E bize zahmet sana da eziyet,
Sanki sır küpü çözülmüyor Kısmet!

Mesut der ki: çözmek istediğin sır,
Ne faldadır ne büyüdedir Kısmet.
Hem boşuna dolanmışsın dağ, bayır,
Gönül kime vardıysa odur kısmet.