Ruh bazen bir kış uykusuna yatmış toprak gibidir,
Üstünde karın beyaz ağırlığı, altında donmuş hayaller...
Ama unutma ki, en gür ormanlar o sessiz karların altında hazırlanır.
Acı, bir çekiçtir; kalbi döverek içindeki cevheri açığa çıkarır.
Kırılmak, ışığın içeri girmesi için açılan bir penceredir,
Ve insan, yaralarından sızan o sızıyla kendini tanımaya başlar.
Kayıt Tarihi : 2.04.2026 15:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!