Kırık Şehir Defteri Şiiri - Adnan Berk Ş ...

Bu şehir, her sabah aynı yerinden sızlıyor.
Bir duvarın dibinde unutulmuş çocuk ayakkabısı,
dün gece kimin üzerine kapanmış
kim bilir.

Sokak lambaları, geç kalmış insanların omzunda
titreyen bir hatıraya benziyor.
Belki de ışık dediğimiz şey,
karanlığın kendini terk etmeyi beceremediği anlardan ibaret.

Tramvay durağında bir kadın duruyor;
avuçlarında kırılmış bir ekmeğin kırığı,
gözlerinde konuşmaktan vazgeçmiş bir sabır.
Her durakta biraz daha eksiliyor;
eksildikçe, içimde bir yer çoğalıyor.

Bu şehrin binaları da yoruluyor artık.
Pencerelerden sarkan çamaşırlarda
kimseye söyleyemediğimiz yükler asılı;
rüzgâr bile dokunmaya çekiniyor.

Bir adam geçiyor sonra,
ceplerinde posası alınmış bir hayat.
Sesini duymuyorum;
çünkü bazı insanlar
dilsizliğin en kalabalık halinden yapılma.

Bir de gençler var —
her şeye geç kalmanın öfkesini
kimliklerine kazıyan.
Kaldırıma tebeşirle bir cümle yazmış biri:
“Kimse büyümüyor aslında,
herkes yarasını taşıyacak yer arıyor.”

Yürürken fark ediyorum:
bu şehirde herkes birbirine benzememek için
aynı yorgunluğu taşıyor.
Aynı umudu gizliyor.
Aynı gölgeden kaçıyor.

Ve ben, gecenin içinden geçen bir rüzgâr gibi,
dokunduğum herkesten
bir parça karalık topluyorum.
Bazen düşünüyorum:
Belki de şehir dediğimiz şey
insanların birbirlerinden sakladığı
bütün acıların kalabalığıdır.

Ama yine de,
her sabah kapımı açtığımda
bir güvercin konuyor pencereye.
Tedirgin.
Yorgun.
Ama uçmaktan vazgeçmemiş.

Belki umut böyle bir şeydir:
Düşen bir sesin içinden
yeniden kanat çıkarmak.
Ben bu şehrin
kırık defterine yazılmış bir satır olsam da,
her gün inatla
silinmekten vazgeçiyorum.