Kırgınlık bitti de Şiiri - Murat Ülkü

Kırgınlık bitti de yorgunluk başladı,
Sitemler sustu, kalbim vedalaştı.
Gönül kapısında artık kilit var,
Bu yol ki menzilden çoktan şaştı.

Ne öfkem kaldı ne bir söz isteğim,
Kurudu içimde sevda desteğim.
"Değmez" dedi ruhum, çekildi geri,
Kendi vatanımda bir yabancıyım.

Gürültüsüz kopar en büyük fırtına,
Yüklemez derdini dostun sırtına.
Sessizce uzaklaşmak asil bir tercihtir,
Gömülür anılar mazi katına.

Açıklama beklemek beyhude şimdi,
Eskiden bu gönül sana teslimdi.
Lakin gördüm ki hep aynı nakarat,
Kurulan cümleler boş bir resimdi.

İnsan bittiği yere sessizce varır,
Sanma ki bu yürek bir hesap sorur.
Gidenin ardından bir toz kalkar da,
Kalanın içinde bir boşluk durur.

Affetmek değil bu, tamamen kopuş,
Zirveden aşağı hüzünlü iniş.
Bazen en büyük cevap susmaktır,
Ruhun derininde sessiz serzeniş.

Gözümde bir damla yaş kalmadı bak,
Zor oldu ama bu, en temiz durak.
Artık seni anmak yük gelir bana,
Kendi dünyanda sen, tek başına kalk.

Yollar ayrılınca dönüp bakmadım,
Sönen küllerine bir mum yakmadım.
Kırılan yerlerim nasır bağladı,
Eski yaramı artık sarmak istemem.

Veda dedikleri dilde bir sözdür,
Asıl veda ise sönen o közdür.
İçimdeki yangın bitti nihayet,
Seni seçemeyen bu yorgun gözdür.

Garip Murat der ki; yolun sonu bu,
Tükenen sabrın en acı tonu bu.
Helallik dilemem, hesap da sormam,
Bitmiş bir öykünün son oyunu bu.