Kırgınım Şiiri - Hanife Evcibağ

Bir zamanlar avuçlarımda taşırdım dünyayı,
Gözlerimde bıkıp usanmayan bir bahar sevinci…
Her gülen yüze dost sanıp açardım kapılarımı,
Bilmezdim insanın insana en ağır yük olduğunu,
Bilmezdim her güvenin bir gün ince bir sızıya dönüşeceğini.

​Kırıldım…
Sessizce, gürültüsüzce, gidenlerin arkasından bakarak.
Cümlelerin altında ezildim, verilip tutulmayan sözlerde eksildim.

İnsanlar geçti hayatımdan; bir şeyler alarak, eksilterek,
Her biri içimdeki o çocuksu neşeden bir parça kopararak.
Öyle bir yorgunluk birikti ki kemiklerimde,
Ne anlatacak bir kelimem kaldı, ne tutunacak bir dalım.
Sitem etmeyi bile lüks saydım sonunda,
Çünkü anladım: Susmak, kalbi kırıkların tek sığınağı.

Kaç defa yaralarımı yine kendi ellerimle sardım,
Kaç defa yalan baharlara inanıp yeniden kandım.
Bir omza yaslanmak isterken her defasında,
Kendi yalnızlığımın uçurumundan aşağıya kaydım.

Ne kalbimi açacak bir anahtar bıraktım geride,
Ne de yolumu gözleyen bir çift sadık göz.
Gönlümün sokaklarında lambalar birer birer söndü;
Artık ne bir umut beklerim kimseden,
Ne de içimi ısıtacak bir tek tatlı söz…

HANİFE EVCİBAĞ (ŞİİR PERİSİ)
19.10.2026