Kırdığı Kalpler Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Her şeyin farkındaydı;
Kırdığı kalpler dışında.

Çok kahrını çekti o kalpler;
İşte şimdi de oradalar;
Yeşil koltuğun ucunda;
Adanmış kalpler gibi;
Kalpsize adanmış kalpler gibi.

Boyunları hafif bükük;
Çekilir dert değil belli;
Başka bir şey bilmezler ki?
Yaşam böyle bir şey der gibi;
Böyle gördük anamızdan der gibi.

Ne kalpler kırdı ne kalpler?
Belki de hepsi aynı kalptiler.