Kırbaç Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Ateş kesildi eller, yükseldi arşa kadar;
Bu fani varlığımı sardı büktüğüm günah.
Zamanın cenderesi beynimi matkapla yar,
Mekânın ötesinden sızmaz bir zerre felah!

Dicle’nin fani suyu ulaşmaz bu çöllere,
Varsa da ancak çamur, biter toprakta çiçek.
Benim içimdeki kor düşmüşken alevlere,
Bana maddeden değil, gökten bir derman gerek!

Aynalar, cüceleşen benliğimi kusan yüz;
Akrep, zaman çarkında etimi kıyan bıçak.
Karanlık gırtlağımda düğümlenirken gündüz,
Ruhum bu dar kafesten ne zaman kurtulacak?

Sermayem bir avuç kül, varlığım gizli hile,
Saydım her saniyemi çıldırmış bir sayaçla.
Küstürdüm bu dünyayı bağrımda kalan çile,
Yüzleştir beni Rabbin katındaki kırbaçla!