Kimseler Bilmeyecek Şiiri - Ferda Çalışkan

Kimseler bilmeyecek,
Ne kadar yandığımı
Herkes hayata uyanırken,
Benim hayattan uyandığımı...
Dokunmayacaklar gözyaşlarıma,
Dokunamayacaklar,
Elleri yanacak dokunanların
Yalnızca yananlar bilecek mânâsını
Gözlerimden okunanların...
Şiirlerime dökülecek gözlerim yalnızca,
Ama okuyanlar kendi gözlerini görecekler yalnızca.
Bir hatıra ağlayacak okuyanların içinde,
O hatıranın gözyaşını silecekler bugünün mendiliyle...
Kimseler duymayacak
İçimin duvarlarını çatlatan acılı yankıları
İçim yıkılıp da
Yüreğimin enkazda kaldığını,
Kimseler bilmeyecek...
İçim enkaz, yüreğim paramparça olsa da
Sevdiklerimi içimde nasıl yaşattığımı,
Onlar bile bilmeyecek...
Anlatacağım onlara derdimi,
Ama derdimin beni nasıl yaktığını
bilmeyecekler...
Şiirler yazacağım bilsinler diye;
Ruhumun satırlara nasıl aktığını
Satırlarımı gözleriyle okşayanlar bilecek.
Yetim bırakılsa da cümlelerim
Satırlarımın başı okşanmasa da,
Ben her daim satırbaşı yapacağım hüzünlerimden.
Kimseler bilmeyecek şiirlerimin ağladığını.
Herkes kendi gözünün yaşını silecek.
Kendi yükünü okuyacak herkes satırlarımda.
Ne kadar yorulduklarını anlayacaklar
satır aralarımda.
Ve kimseler yüklenmeyecek,
Bakışlarımda taşıdığım yıllanmış hüzünleri
Gözlerim ağırlaşacak sonra,
Uyuyakalacağım,
Mutluluğa açılan kapının eşiğinde.
Beklerim biri beni uyandırır mı?
Eşiğinde uyuduğum kapı bir gün açılır mı?