Gün doğuyor yine kimse yok etraflarda
Ölüm kovuyor yine yaşam yok kalanlarda
Acı durmuyor yine izleri çok anılarda
Unutmak uymuyor bize bedenim loş sularda
Mezarlıktan çiçekler getirdim bir gece
Köprüden bir selam verirdim belki de
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta