Kimse Duymasın Şiiri - Serpil Koçar

Kimse Duymasın

Kimsecikler duymasın,
Yüreğim kanıyor her gece
Aynı saatlerde.
Sessizce pansuman yapıyorum
Kanayan kalbime.

Kimse duymasın diye
Ağlıyorum odamda sessizce
Gözyaşlarım tentürdiyot niyetine
Akar yaralarımın üstüne
Anlayamazlar,
Niçin yüreğim kanıyor, bilemezler.

Belki bir gören olur, bir duyan olur diye
ödüm kopuyor; tuz basarlar
Dost görünümlü düşmanlarım.
O yüzden gizlice ağlarım,
Yaralarımı kendim sararım.

Bilirim,
Gözyaşım şifa olacak
Kkanayan şu yüreğime.
Gece yine aynı yerinden
Kırıldı kalbim.
Saatin tik takları bile
fısıldıyor artık acımı.

Yastığım tanık, duvarlar sus pus.
Nefesimi bile yarım alıyorum
Acım çoğalmasın diye.
Ağlamayı öğrendim sessizce
İnsan en çok da bunu öğreniyor
Yalnız kalınca.

Avuçlarım titrerken
Kalbime bastırıyorum kendimi,
Kan duracak sanıyorum,
Ama bazı yaralar
Her hatırlayışta
Yeniden açılıyor.

Kimse bilmesin,
Bilirlerse küçültürler acımı.
Geçer derler;
Oysa bazı şeyler geçmez,
İnsan sadece alışır
Taşıdığı yükle yürümeye.

En çok da
Yanımdaymış gibi duranlar acıttı.
Sözleri merhem sandım,
Dokundukları yerden kanadım.
Gözlerime baka baka
Anlıyoruz diye yalan söylediler

O yüzden elimi uzatmam artık,
Uzatılan ele de temkinliyim.
Bir yara daha tanımak istemiyorum
Adını “güven” koyarak.
Gözyaşlarımın sesini dinliyorum şimdi
Düşerken anlatıyorlar bana
Nerede kırıldığımı.

Her damla
Bir hatadan vazgeçiş,
Bir insandan eksiliş.
Gelmesin kimse,
İyileşirken kalabalık olmuyor insan.

İnsan kendi yarasını tanıyınca
Kendine yetmeyi öğreniyor.
Çünkü bazı yaralar iyileşmez
insan sadece kimseye göstermeden Taşımayı öğrenir.

Şimdi kimse görmesin diye dua ederim
Sessiz sessiz dört duvarın arasında
Yaradana sığınırım ben yaralarımı sararken
Dost görünümlü düşmanlarım görmesin diye.

Canımı en çok kanatan, yarayı açanlardan ziyade, anlıyormuş gibi yapanlardı.