Kimse Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:
Kimse benimle konuşmadı ki…
Bir gölgenin fısıltısından bile sakındılar gözlerini.
Kalabalıkların ortasında açılan o sessiz mesafede,
yıllarca kendi yankımla baş başa kaldım.
Cebimde biriken suskunlukları,
yalnızca kendi iç sesimle avutmaya çalıştım.
Uzun bir yoldu yürüdüğüm…
Sonu görünmeyen,
her adımında biraz daha kendimden eksildiğim.
Hüzün dedikleri şey,
meğer hayatımın değişmez ritmiymiş.
Manasını ararken kaybolduğum bu hayatı,
tozlu bir rafta unutulmuş,
kapağı hiç açılmamış
yorgun bir kitabın sararmış sayfalarına sakladım.
Kaç fırtına geçti içimdeki kimsesiz caddelerden,
kaç akşamüstü bir söz beklerken karanlığa gömüldü…
Anlatmak istediklerim büyüdü içimde,
ama dışarıya yalnızca
kırgın bir tebessüm sızdı.
Kimse sormadı
içimde tutuşan o sessiz yangını.
Kimse görmedi
adımlarımın ne kadar ağırlaştığını.
Ben sustum…
Çünkü bazı acılar anlatılınca küçülmüyor,
aksine daha da büyüyor insanın içinde.
Şimdi bir geceye bırakıyorum
içimde biriktirdiğim bütün bu yorgunluğu.
Bir de sana…
Bu mısraların eşiğinde
sana söyleyemediğim ne varsa,
boğazımda düğümlenen hangi cümleyse,
zamanında sustuğum ne varsa…
Hepsini bırakıyorum buraya.
Işıkları söndür…
Kapat dünyayı dışarıda tutan pencereyi.
Bu gece kimse bilmesin
ne kadar yorulduğumu.
Kimse duymasın
içimde yıllardır susturduğum o sesi.
Ve ne yaşandıysa bu kalbin içinde,
ne kırıldıysa,
ne sustuysam…
Hepsi, ama hepsi
sadece ikimizin arasında kalsın.