Kimse Şiiri - Ahmet Sarıkaya

Geçen sonbahara aksedebilseydim keşke .
Kanatlarım kopmadan gökyüzünün tadına varabilseydim.
Rüzgarın tatlı oyunlarına küsüp,
Denizlerle okyanuslarla onu kıskandırabilseydim.
Kelebek olup tekrar çiçekleri çiçeklerle aldatabilseydim.
Kısacık ömrümde ölümü unutup
Hep yaşayacak gibi
Yarını düşünmeden
Sonsuzluğu yine aklıma yerleştirebilseydim.
Vesselam ey mutluluk,
Önemini bilmeliydim.
Gittin!
Ve ben bittim.
Uçsuz bucaksız ovalarda dağ ararken
Benliğimce terkedilmişim.
Hoyrat geceler ışığımın ırzına geçti
Basit sandığım bir insan,
İnsanlığımı insanlığına zimmetledi.
Değişmişim

Yani artık değilim bu ben,
Bu vücut bana ait değil,
Bu gözler sensin,
Düşünceler sen,
Kurulan umutlar sen,
Ruhum, kalbim senden ibaret
Uzuvlarım senin uzuvların,
Ayakların yolumdaki kaldırımlarım.
Yazılanlar senin şiirlerin.
İlham havasını soluyan burnun,
Yani burnum!
Karanlıkmışım meğer!
Pişmanlığım kendimi basitleştirmiş oluşum!
Bak Ben senleşmişim işte;
Senmişim
Ya sen kimsin?