Vakit yaklaştı toparlandım bir bir.
Değilmiş bu dünya benim haddim.
Koparır herkes içimden, her neyin.
Her gün içimi, dışımı edildi talan.
Bu yol benim değil ki ne diye seveyim.
Nasıl olsa görülecek hesap, değil benim.
Koparlar her daim gülleri solmasın dalında.
Kabuk bağladı da yeri, için için yanar hala.
Kader dedim, nasip dedim düştüğüm yere.
Sabır dedim acısa da düştüm ben yola.
Kim düşürdü diye bakmadım bir yere.
Ne ettimse ben ettim kendi başıma.
Hangi ana dokunsan, iki göz iki çeşme.
Zaman gelip geçse de dinmez sanırım bu çile.
Düştüm de aman aman bu illet nereden.
Sabah rüzgârı ne olur söndür içimi benim.
Kenan GEZİCİ 28/07/2026
Kenan Gezici
Kayıt Tarihi : 28.07.2026 21:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!