Kim Bu Şiiri - Arya Soysal 2

Bazı sabahlar evde benden önce birinin yaşadığını düşünüyorum.

Bardağın kenarında unutulmuş bir ruj izi, yatağın benim yatmadığım tarafındaki çöküntü, çekmecelerin arasından çıkan ve ne zaman yazdığımı hatırlamadığım birkaç cümle…

Hepsi ona aitmiş gibi.

Benden önce burada yaşayan kadına.

Garip olan şu ki onun yüzü benimkine benziyor.

Aynı çocukluğu hatırlıyoruz.
Aynı adamlardan nefret ediyoruz.
Aynı şarkının aynı yerinde susuyoruz.

Yine de onu tanımıyorum.

Bazen dolabımı açıp kıyafetlerime bakıyorum. Hangilerini ben aldım, hangilerini o seçti bilmiyorum. İnsan kendisine ait bir hayatın içinde nasıl misafir olur?

Oluyor.

Bir süre sonra kendi evinde bile ayak seslerini kısarak yürüyorsun.

Geçmişi uyandırmamak için.

Ben geçmişimi uzun süre ölü sandım.

Meğer uyuyormuş.

Bazı geceler uyanıyor.

Yanıma oturuyor.

Bana eski isimler söylüyor, unuttuğumu sandığım yüzleri gösteriyor. Sonra hiç utanmadan soruyor:

“Beni gerçekten geride bıraktığını mı sandın?”

Cevap vermiyorum.

Çünkü geçmişle tartışılmaz.

Geçmişin en kötü huyu haklı olmak değil, yaşanmış olmaktır.

Değiştiremezsin.

Sadece yıllar geçtikçe başka türlü anlatırsın.

Ben de öyle yaptım.

Bazı insanları hikâyemde kötü adam yaptım ki onları neden sevdiğimi açıklamak zorunda kalmayayım.

Bazı geceleri güzelleştirdim ki sabahlarından utanmayayım.

Bazı hatıraların üzerini o kadar çok kelimeyle örttüm ki sonunda ben bile altında ne olduğunu unuttum.

Yazarak kurtulduğumu sanıyordum.

Oysa ben yalnızca delilleri edebiyata dönüştürmüşüm.

Belki bu yüzden yazdıklarımı okuyanlar beni tanıdıklarını düşünüyor.

Tanımıyorlar.

Ben bile tanımıyorum.

Çünkü insan kendisini anlatırken de yalan söyleyebilir.

Üstelik bunun için tek bir yanlış cümle kurmasına gerek yoktur.

Sadece bazı doğruları anlatmaz.

Benim hayatım biraz böyle eksildi.

Söylemediklerim, söylediklerimden daha çok yer kapladı.

Gidenlerden sonra kapıları kapatmadım mesela.

Bunu kimseye anlatmadım.

Her gidene içimde küçük bir oda bıraktım.

Birinde çocukluğum oturuyor.

Birinde ilk kez sevildiğimi sandığım kız.

Birinde nefret ettiğim kadın.

Birinde affettiğimi söylediğim insanlar.

Koridorun sonunda ise yıllardır açmadığım bir kapı var.

Üzerinde ismim yazıyor.

Oraya hiç girmiyorum.

İnsan başkalarının odalarını karıştırırken cesur oluyor da kendisininkinin kapısına gelince çocuklaşıyor.

Belki korktuğum şey içeride korkunç bir şey bulmak değil.

Hiçbir şey bulamamak.

Bunca yıl yaşayıp kendimden geriye boş bir oda bırakmış olmak.

Geçen gece o kapının önünde uzun süre bekledim.

Elimi kapının koluna koydum.

İçeriden ses gelmedi.

Bir an rahatladım.

Sonra fark ettim:

Sessizlik odanın boş olduğu anlamına gelmiyordu.

Bazı şeyler insanın geldiğini duyunca susar.