Kim Bilir Şiiri - Yakup Elman

Kim bilir belki bugün son yemeğimizi yedik, belki son defa sevdiklerimize sarıldık ve son kez el açtık Yaradana. Hayat ne kısa de mi bugün varlığına şükrettiğinin, yarın darlığına sırt dönmesini görürsün Her kapı kapansa da yüzüne herzaman seni saran bir Rabbin var, o ne güzel yardımcı o ne güzel yar.
Birgün hepimiz bir veda bile edemeden gideceğiz. Gidişlerimiz ortak olur sade bir kefen, ne mal ne mülk ne de bizi çok seven. Gelişler de gidişler gibi sessiz olur, gittiğin yer kapkaranlık olur. Öncelerde içlerde bir acı olur yokluğun, sonra zamanla acı bile alışkanlık olur.
Hayatı gerçekten çok ciddiye aldık, almamız yetmezmiş gibi ve hiç gitmeyecekmiş gibi sevdalandık. Kim bilebilirdi ki
bu kadar tez gideceğini, bu kadar alışmışken birden gideceğini. Ölüm var ölüm, Allah'ı hatırla. Bizi ondan daha çok seven yok. Kanmayın bu hayatın renkli yüzüne, gün gelince bembeyaz bir bez iner gözüne. Topraktan çamurla geldin, öyle gireceksin. Tez dön özüne insanoğlu...