Kim bekler bir daha gelmeni,
Kim öper sabahın ilk ışığında seni,
Gözlerinde ki öfke kime parlayacak,,
O büyük gururunu kimler okşayacak.
Yemyeşil bir ağacın, düşen en son yaprağı olmak ne kötü.
Ne kötü, en çok istediğin şeyin gerçek olamayacağını bilmek
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta