Kıblem Sensin Şiiri - Nurullah Başlığ

Gözün aç bak bu cihâna, gördüğün hep Sânî’dir,
Kendi ismin bir masaldır, her ne varsa fânîdir.

Girme sen kesret bağına, dikenlidir gülleri,
Vahdetin şevkiyle yanmak, ömrün asıl şânıdır.

Kıble sensin, Ka'be sensin, rûhun içre sâfî bak,
Sende parlar nûr-ı mutlak, sanma Hak berrânîdir.

Zerreyim ben, güneş bende; damlayım ben, ummân bende,
Kendi nefsim katledince, bildim her şey cânîdir.

Ey Nurullah, sus ve seyret, bitti sözün bittiği,
Bu sükûtun içre duyulan, Hakk’ın öz lisanıdır.