Bir su var,
ilk yaratılışın berrak hatırasından süzülen;
ne zaman bir damlası dokunsa kalbe,
zamanın bütün yaraları
ışığın sonsuzluğunda kayboluyor.
Dokunan dudaklar nurla doluyor,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta