Keniz Şiiri - Serkan Nakay

Victoria Gar'ında hiç unutulmuş gözyaşım olmadı benim.
Beni bu yollara düşürme demiştim,
Sabaha doğru iliklerime işledi Manş soğuk!
Karlı bir havada indim Paris'e...
O söylediğin Truva atını çok aradım.
Picasso'nun kadınlarına benziyordu,
Louvre'da fahişeler.
St.Etienne'de derin derin içime çektim rüzgarı...

Beni bu yollara düşürme demiştim.
Gece trenlerinin hepsi karanlıktı,
Ve Trieste limanında gemilerin hepsi gri...
Uykularını yararak ilerledik Akdeniz'in.
Güvertede Verdi çalıyordu,
Tur Dağı'nda Musa ağlıyordu,
Ege denizinde kalbimdeki umut tanrılarla savaşıyordu.

Beni bu yollara düşürme demiştim.
Donanmasını yitirmişti İskenderiye önlerinde Antonius,
Bense senin şehrini kuranların kapılarına dayanmıştım.
İki elim yakasındaydı Levkos'un.
Venedikli tacirler aldı elimden...

Beni bu yollara düşürme,
Bu kahrolası Girne şehrine,
mahkum etme demiştim oysa.
Ben sana demiştim! ...