KENDİNE KALAN
O, kalabalıkların içinden geçip
kendine varamayan bir adamdı.
Her gidiş biraz daha susturdu onu,
her susuş biraz daha yalnızlaştırdı.
Kimseye yaslanmadı,
duvar olmayı öğrendi.
İçinde yıkılanları
kimse görmesin diye.
Zaman onunla konuşmadı,
üstünden geçti.
Hayat, en çok da
tek başına dayanabilenleri sınadı.
Bir şehir büyüdü içinde,
ışıkları sönük.
Ne bir adresi kaldı hatıraların,
ne de döneni.
Şimdi aynı aynaya bakıyor her sabah,
eksik ama dağılmadan.
Çünkü bazı adamlar
yalnız kalmaz;
yalnızlığa dönüşür.
Kayıt Tarihi : 3.1.2026 00:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, yalnızlığı seçmiş gibi görünen ama aslında yalnızlığa mecbur bırakılmış bir adamın iç dünyasını anlatır. Hayat, ondan gürültüyle değil; sessizlikle bir şeyler almıştır. Gidenler arkasına bakmamış, kalan ise kendine bakmak zorunda kalmıştır. Adam, kimseye yük olmamayı bir erdem sanmıştır. Duygularını saklamış, güçlü görünmeyi öğrenmiştir. Oysa gücü, dayanmak değil; dağılmadan ayakta kalabilmektir. İçinde yıkılanları kimseye göstermemiş, yalnızlığı bir sığınak gibi taşımıştır. Zaman onun için iyileştirici olmamış, sadece derinleştirici olmuştur. Her gün aynı aynaya bakarken eksildiğini fark etmiş ama dağılmamayı başarmıştır. Çünkü bazı insanlar yalnız kalmaz; yaşadıklarıyla yalnızlığa dönüşür. Bu şiir, kalabalıklar içinde sessiz kalanlara, güçlü sanılan ama içten içe yorulan adamlara ithaf edilmiştir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!