Bazen gitmek gerekir. Kaçmak için değil, daha fazla eksilmemek için. Birinin hayatında yer açmaya çalışırken, kendi hayatının dışında kaldığını fark ettiğin an, o büyük sessizlik başlar.
Sen ona dünyaları verirsin, o senin dünyanı başına yıkar. Sonra oturur o enkazın içinden çiçek açmasını beklersin. Ama unutma; kurumuş bir dalı ne kadar sularsan sula, ona sadece çürümesi için yardım etmiş olursun. Neden mi canın bu kadar yanıyor? Çünkü sen, değerini başkasının insafına bıraktın. Onu öyle bir yere koydun ki, o yerin sahibi sen olmalıydın. Şimdi aynaya bak ve kendine şu sözü ver:
"Seni anlamayan birine kalbini anlatmak, sağır birine şarkı söylemek gibidir. Yorulursun, ama asla duyulmazsın."
Artık gitme vaktidir. Onu affettiğin için değil, kendine olan borcunu ödemek için. Bazı kapıları kapatmak gerekir; arkasından bakmak için değil, önündeki yolu görebilmek için.
Asaf Eren TürkoğluKayıt Tarihi : 17.2.2026 19:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!