Kendimize İhanet Şiiri - Reşat Öztoprak

Pespaye bir yorgunluk bu üstümüze çöken,
Ansızın vurmuş gibi, kör bir kurşun gibi.
Taş olsa eksilir elbet zamanla gıdım gıdım,
Bir akşam meltemi bile olsa içimizden gelip geçen.

Ne oldu? Yüreğimizi mi yitirdik bir yerde, ya da unuttuk,
Öyle birden bire, bir köşe başının yamacında?
Oysa bir bulut yolcusuyduk biz, bir gezgin göğün yüzünde,
Yağmurdan rüzgara, rüzgardan güneşe, gezen.

Belki de dokunduğumuz rüzgar çarptı bizi,
Güneş yaktı yağmur çölünde aşk koklayan genzimizi.

Bulutlara ihanet ettik ve zamana, zamanla sessiz sessiz.
Göğe ihanet ettik sonra, maviydi O siyaha çaldık.
Çaldık, kendimizden bile her şeyimizi, uyanamadık;
Her çarpılışımızda unuttuk daha da irkilmekten.

Şimdi bomboş bir zamanın, tenha sokaklarındayız artık,
Ne bir bildik adres, ne bir tanıdık yüz var baktığımız gökte;

O yüzdendir her gece sanki tamamen ışıksız, tamamen karanlık.