Aklımı sana verdiğim
O günden beri Kendime düşündüğüm hiçbir şey Bana ait çıkmadı
Adımı sesleniyorum İçimden sen dönüp bakıyorsun
Herkes beni görüyor Ben kendime rastlayamıyorum
Meğer insan Birine kalbini değil Aklını emanet edince Dünyanın en kalabalık yerinde bile Kendi yokluğuyla baş başa kalıyormuş
Ne yana baksam Senden dönmüş bir sessizlik oturuyor karşıma
Ben kendimi aramıyorum artık Çünkü en son sende gördüm yüzümü
Benden geriye Kimsenin tamamlayamadığı Yarım bir cümle kaldı
Çünkü ben Sana geldikten sonra Kendime yabancı oldum
Aynaya her baktığımda Seni gördüm
Sonra anladım
Ben sen olduktan sonra Kendimi Sen bildim...
@dsız..
Kayıt Tarihi : 13.07.2026 16:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!