Kendi Gölgem Yeter Bana Şiiri - Efsun Bkr

Kırıldı dallarım, rüzgara sitem etmedim,
Yıkıldım da bir el uzansın diye beklemedim.
Avuçlarımda biriken kanı şifa bildim,
Kendi yaramı, kendi ellerimle diktim.

Kimsenin lütfu lazım değil bu yangın kalbe,
Minnet hırkasını çoktan bıraktım mahzende.
Bir "eyvallah" borcum yok nefes aldığım şehre,
Ben sustukça fırtınalar koptu içimde.

Sanma ki bittim, sanma ki artık külüm,
Zaten en çok yanarken açar benim gülüm.
Kendi ateşimde kavrulup, yeniden doğarım,
Ben bu hayatın hesabını, kendime sorarım.

Düştüğüm yerlerde bıraktım zayıf yanımı,
Gözyaşımla yıkadım her bir hatıramı.
Şimdi bak küllerimden süzülen o ışığa;
Ben, benden başka kimseye yenilmedim asla.