Kenan Deniz Şiirleri - Şair Kenan Deniz

bu sene bahçe kaldı öylece
solmuş sarı ağaçlar geçti yüzümden

düşüp ses çıkardı
bir martı
durdu ve bekledi

Değişir yönü yolların bir gün
Gün hızlanmıştır bile
Seslendi mi o, beyaza kazınır dağ havası
Çatırdayıvermesiyle yağmurun
Bulutların akıvermesiyle

gün batıyor
buzlu bir pencerenin
buğusuna çarpıyor
ağlanan sesim
çağrısız bir mektup gibi
suyun çıplaklığına

şöyle bir uzansam
önce ayak izlerine değer ellerim
sanki bir iki adım daha yetişsem

ayın şavkı uğulduyor bugün de göğsümde
umudunu buza terk etmiş bir küheylan gibi
ağrıyor sessizlik

müzmin bir ağrıda buluşuyor tenim
hücremin her bir köşesinde oturuyor hüzün

Yorgunum,
ucu bucağı olmayan
gölgeli karanlığında hayatın
dağılıveriyor neye uzatsam elimi.
Kül yağıyor gözlerimden;
hepsi de ölümle

saatlerdir yağıyor kar
bir kış gümbürtüsünde kan taş(ı)yor kana

süzülüyor sonsuzluk sessiz toprağa
ve kaldırıyor ruhta feri

sen sustun
eğildi suya gökyüzü
şimdi imbat yelleri
yalnız yüzünde o solgun
ırmağın

kıyasıya bir teslimiyet bu
ıslak atlar kadar deli dizgin
öylesine lacivert

Bu anıyı birçok kez
yaşadım ben

Sırladım kendimi begonyalarla,
eğri büğrü bir sapakta,