Söylemedin yar
Ey sevdiğim neden beni,
Sevdin gizli gizli sevdin,
Sevgini hep esirgedin,
Sevdiğini söylemedin.
Söyleyin ne oldu ne oldu bize,
Düştük ağlanacak garip hallere.
Kalmamış ar edep saygı kimsede,
Yaşıyoruz korku ,kaygı içinde.
Soyulduk ey halkım, yine soyulduk,
Soyulduk donumuza kadar soyulduk.
Yalanla, talanla, fonla, vurgunla,
Sömürüyle, enflasyonla soyulduk.
Soyulduk ey halkım bizi soydular,
Bizi enayi yerine koydular.
Haramiler bize tuzak kurdular,
Fonumuzu ,donumuzu soydular.
Sözde dindarlar,kindarlar
Yıllardır önce dindar nesil,
Yetiştiriyoruz diyenler
İnançların içini boşalttılar,
Ahlakı yozlaştırdılar.
Sôzde dostlar çıkar için,
Sokulur durur yanına.
Yüzüne güler de seni,
Över ,durur her fırsatta.
Sözde insan,özde hinsanlar
Sözde dindar, özde kindarlar.
Bu iki dize, söylem ile öz arasındaki ahlaki çelişkiyi güçlü biçimde ortaya koyar Özellikle “sözde–özde” karşıtlığı, insanın kim olduğunu söylediğiyle değil, davranışları ve vicdanıyla kim olduğunu sorgular
Etik açıdan
Geldik Adem ile Havva’dan,
Mayamız karılmış topraktan.
Tüm canlıları doyuran,
Onları koruyup kayıran.
Zalimlerin gözünü,
En sonunda doyuran.
Sen varsın, gülüm sen varsın,
Her an aklımda,
Kalbim yaralı kuş gibi çarpar aşkınla.
Geceleri rüyamdasın,gündüz hülyamda.
Güneş gibi doğdun,kara bahtıma,
işledin sen iliğime,ruhuma.
Oldun artık benim,canımdan parça
unutamam seni,ömrum boyunca.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!