Yaşadığımız çağa,
Bilgi çağı deniyor.
Bilgiler üretiliyor,
Hızlıca tüketiliyor.
Yeni bilgi istendikçe,
Üretilir hep yenileri de.
Bir yar sevdim İzmirli,
Kaşı,gözü sürmeli.
Yoktur,eşi,benzeri,
İzmir’in,en güzeli.
Ah,İzmirli, İzmirli,
Öyle yanar ki bazen içim,
Kendime dokunmak isterim.
Dokundukça acı duyarım,
Kimselerin vermediği büyük bir acı.
Kimselerin bırakmadığı büyük bir boşluk
Öyle çok yanar ki içim bazen
Esarete karşı çıktın,
Yedi düvelle savaştın.
Engellerden hiç yılmadın,
Savaşları hep kazandın.
Adın milletin dilinde,
Yemin ettin,sen kaç kere,
Başkasını sevmem diye,
Bulunca başka birini,
Ne çabuk terk ettin niye?
Unut deme sakın bana
İçimizi yaralayan,
acılar vardır hayat ta.
Kolay değil,acıları ,
yaraları kapatmakta.
Acılarla zamanla bizde
Hayatıma heyecanlar,
Ekledin yeni umutlar.
Attın aşkın kucağına,
Renk getirdin hayatıma.
Beni hiçlik duygusundan,
Yakın çevremizdeki insanları
Komşuları,insanları
Her gün alışveriş ettiğimiz insanları
Anlamak için çaba sarf ediyor muyuz?
Bakkalı,manavı,sütçüyü
Sokağımızı süpüren çöpçüyü
GÖNLÜM
Gönlüm de bir garip kuştu,
Bilmem nerelere uçtu.
Kalmadı huzurum kaçtı,
Başıma ne işler açtı.
Yürüyorsam karanlık gecede yalnız,
Sabah olmayacakmış gibi.
İnsanlar geçiyor yanımdan,
Hepsinin vakti sınırlı.
Onlarda emin değil kendinden,
Emin değil gelecekten,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!