Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Teşekkür ederim.
Ve en büyük aşk kendini yaşayabilmektir içinden.
Duymak yaşamak değildir ama yaşamak, duyumsayabilmektir.
Buyüzden bazı sözler okunur, bazı sözler içimize dokunur.
İnsan söylemlerde değil, özünde ki sözlerden yaşama vardır.
Özünde ki sözlerle daima varolandır.
çok güzel bir çalışma tebrikler..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta