Kehribar Yığını Şiiri - Ahsar Zerefşan

Gökte bir bedir vardı, sis örttü, gitti
Bahçemde bir gül vardı, hazan büktü, gitti
Ne kaldıysa ardında bir kehribar yığın
Bir de bu gönül, yanık bir mum gibi bitti

Bir yıldız vardı alnımda, sulara daldı, gitti
Bir ney vardı sinemde, son nefesi çaldı, gitti
Kervanlar geçti yolumdan, tozları dindi
Elimde ne kaldıysa ecel gelip aldı, gitti

Bir yol vardı önümde, dağları yardı, gitti
Bir ses vardı kulağımda, yüreğe vardı, gitti
Yankısı kaldı geriye, taşlara sinmiş
Bir de bu gönül, yaz ortasında kardı, bitti

Bir tespih vardı elimde, ipten saçıldı, gitti
Bir pencere vardı gönlümde, seherde açıldı, gitti
Taneleri yerde topladım, her biri bir yaş
Bir de bu gönül, sur gibi yıkıldı, bitti

Bir Leylâ vardı çölde, kumlara gömüldü, gitti
Bir Mecnun vardı ardında, yaslara büründü, gitti
Ne kervan uğradı oraya ne bir haberci
Bir de bu gönül, izinde süründü, bitti

Bir Ferhad vardı dağda, canını verdi, gitti
Bir Şirin vardı uzakta, sırrına erdi, gitti
Bîsütun hâlâ durur, taşında kanlı nakış
Bir de bu gönül, o taşa ömrünü serdi, bitti

Bir Yusuf vardı kuyuda, kervanla aştı, gitti
Bir Yakub vardı Kenan'da, gözyaşı taştı, gitti
Gömlekte bir koku kaldı, bir de rivayet
Bir de bu gönül, yollarda yolunu şaştı, bitti

Bir Mansur vardı darda, sırrını bildi, gitti
Bir derviş vardı tekkede, gözyaşın sildi, gitti
Hû sesi kaldı geriye, duvarlara sinmiş
Bir de bu gönül, söylenmemiş bir dildi, bitti

Kyoto'da bir akçaağaç, güze yandı, gitti
Lizbon'da bir fado vardı, sise kandı, gitti
Paris'te Seine akıyor hâlâ, Prag'da köprü
Bir de bu gönül, dünyayı dolandı, bitti

Bir umman vardı içimde, kayaya vurdu, gitti
Bir fener vardı kıyıda, ışığı durdu, gitti
Hokusai'nin köpüğü kaldı, Turner'ın sisi
Bir de bu gönül, harabesine bir ev kurdu, bitti

Ne varsa fani cihanda, bir bir soldu, gitti
Ne varsa gönülde, Hakk'a yol oldu, gitti
Ahsar der ki ağlama, ey kırık yürek
Gidenin yeri boşalmaz, Hakk ile doldu, bitti

(Ahsar Zerefşan-Kehribar Yığını/01/02/2026)