Kefere Şiiri - Şerif Mengütemür

Kulak kesilmeden elin sözüne,
Ne düş ne hayali âleme daldım.
Parmak sokar gibi körün gözüne,
Bakıp gördüğümü kaleme aldım.

Tavır takınarak haklıdan yana,
Haksıza tepkiydi yakışan bana.
"Susan benzer" diye "dilsiz şeytana"
Tâ sağır sultana sesimi saldım.

Hoşuna gitmeyen duymazdan geldi;
Ancak kayadan toz süpüren yeldi.
Takkesi düşünce, kefere keldi;
Ekşi yoğurdunu başına çaldım!

Tekme attığından zayıfa yerde,
Zehir kustum tuzu kuru namerde.
Gözü yaşlı, işleri yaş her merde;
Acı hayatında şıraydım, baldım.

Çıkarcıyı ne sizleyip bizleyip,
Ne sakladım düşüncemi gizleyip...
Her kesimden herkesleri izleyip,
Eşit mesafede, tarafsız kaldım.

Yancılar, yuncular canımı sıktı;
Yaygara yaptıkça yuvalar yıktı.
Doğrular, yanlışlar ağzımdan çıktı;
İyiye, kötüye sanmayın laldım.

Şerif'im, şairim şiir yazarken;
Aç ruhlu, tok yiyip içip azarken;
Yüzsüz, ardım sıra kuyu kazarken;
Hakk'ın kapısını sabırla çaldım.

26 Mart 2026
İzmir