Ne zaman bir umut belirse gözlerimde,
Kaderim batırıyor acımasız mızrağını.
Her seferinde düşüyorum olduğum yerde.
Her seferinde kanıyor düştükçe ellerim.
Nasıl yaşanır, nasıl atlatılır, bilmiyorum.
Bulamadığımdan yolu bir türlü,
Gidemiyorum umut vaadiyle söylenen,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta