Kayıp İlanı Şiiri - Kemter Abdal

Karakola bir kadın geldi.
“Çocuğumu kaybettim,” dedi.

Polis defteri açtı.
“Boyu?” dedi.
Kadın ellerini
dizlerinin üstüne koydu.

“Uyurken küçülürdü,” dedi.
“Uyanınca büyürdü.”

“Saçları?”

“Yağmur yağınca
alnına yapışırdı.”

Polis başını kaldırdı.
“Hanımefendi,
bize ayırt edici bir şey söyleyin.”

Kadın çantasından
küçük bir diş fırçası çıkardı.

“Bunu,” dedi,
“her gece ben ıslatırdım.
O uyurken
dünyada hâlâ bir yeri var sanırdı.”

Polis defteri kapattı.

Kadın kapıya yöneldi.
Sonra geri dönüp sordu:

“Bulursanız
ona ölmediğimi söylemeyin.

Bensiz kaldığını
zaten biliyor.”