Kayıp Şiiri - Bekir Erçalışkan

Dün yine arkadaşlarla takıldık;
Balıkçı barınağından bozma, küçük bir balık lokantasında...
Oldukça şirin bir yer:
Önünde göl, arkasında yemyeşil bir ormanlık.
Ay ışığı parıldıyor dalgalarda;
Çökerken gölün üstüne karanlık...

Hava açık bugün; yıldızlar parlıyor.
Hani onların göz kırpmaları var ya... İnsanı baştan çıkartıyor!
Arada bir kadehte göle döküyorum;
Nasiplensinler diye, balıkların şerefine!
Arkadaşlar kafa buluyorlar benimle:
"Sonunda onları da benzeteceksin kendine..."
Hep birlikte kadeh kaldırıyoruz;
İçiyoruz arkadaşlığa, içiyoruz dostluğa...
Anca kafaları buluyoruz;
Boşalıyor kadehler, az kalıyor sabaha.

Bu baş ağrısı nedir ya Rab?
Sanki kafamda filler güreşiyor...
Yine nezarethanede uyanmışım;
Polis memuru Arif, bana gülümsüyor.
Dün eve, sabaha karşı gelmişim;
Mahalleyi ayağa kaldırmışım yine...
Ramazan davulcusu Ali Hüsrev takılıyor:
— Mesleğimi elimden alacaksın abi! diye.
Komşular zor çıkartmışlar eve;
Onlar daha çıkmadan kapıdan, ben...
Hop! Çıkmışım pencereye!
Sonrası malum; kendimden geçmişim.
Üst baş yırtık; elim, yüzüm yara bere...

Mahalleli şikâyetçi olmuşlar yine;
Sonra polisler gelmiş mahalleye...
Abbas yolcu! Son durak: Nezarethane.
Artık polis de bıkmış, mahalleli de...

Birkaç komşu anlıyor hâlimden;
Biliyorlar eski hâlimi, tanıyorlar beni.
Biliyorlar yıkılmadığımı;
Yıkamadığını hiçbir kuvvetin...
Ne beni ne de bileğimi!
Hiçbir zulme boyun eğmediğimi!
Fakat bilmiyorlar hiç hazmedemediğimi;
Benim ödediğimi... Bu ihanetin bedelini.

Bugün Kâmil Komiserim nasihat etmiyor;
Sen de mi bıktın artık Kâmil Baba?
Polis memuru Arif kapıdan uğurluyor beni:
"Sen zahmet etme; biz almaya geliriz!" diyor...
Gülerek, alaycı bir tavırla.

Sen gideli kaç yıl oldu? Hatırlamıyorum.
Kafam hiç ayık değil ki...
Nasıl hatırlayayım? Saymıyorum.
Sıkıyor bu şehir artık beni; boğuluyorum!
Aynı yüzler, aynı lokanta, aynı karakol...
Dolap beygiri gibi dönüp duruyorum.

Fazla sürmez bu hayat;
Böyle devam etmez... Biliyorum.
Mutlaka bir gün bir yerden düşeceğim...
Ya da kör bir kamyon altında ezileceğim.
O bir şey değil de hani... Ölürsem diyorum?
Bu kafayla evin yolunu bulamıyorum;
Öbür tarafta yolumu nasıl bulurum?
Nereye giderim? Onu merak ediyorum...
Düşündükçe gülmekten katılıyorum:
Melekler bile bulamazlar beni...
Ben; kesin kaybolurum!

11.01.2012
15:00