Kaybolmak... Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

Kaybolmak...

Kendini arar insan
Ama bir türlü bulamaz
Kendinde kaybolur insan
Ejderha misali yutar zaman

Sokak lambaları yanar,
Bir bir söner gölgeler.
Kaldırım taşlarında
Yankılanır ayak seslerim.

Bir yaprak düşer avucuma,
Kim bilir hangi daldan koptu.
Ben de düşerim bazen
Kendi içime, sessizce.

Şehir uyur, rüzgar fısıldar
Camda bir damla yağmur.
Ben yürürüm, düşünürüm,
Bir yerlerde bir çocuk gülüyor.
Neden?

Belki de bu yüzden
Hâlâ buradayım...

Perde aralığından sızar ışık,
Toz zerreleri dans eder havada.
Bir kuş sesi, uzaktan,
Bölünür sessizlik.

Çaydanlık fokurdar ocakta,
Ben henüz uyanmamışım.
Düşlerimden sıyrılırken
Bir isim kalır dilimin ucunda.

Kimdi o?
Neydi o?
Hatırlamak istesem de
Kaybolur gider.

Güneş yükselir, gün başlar,
Herkes bir yere yetişir.
Ben kalırım pencerede,
Bir an daha.

Belki de hayat budur:
Bir an daha istemek,
Ve o anın içinde
Kaybolmak.

Fatih Mehmet Yiğit