Kayboldum Şiiri - Birsessiz Sair

Senden sonra kayboldum,
sanki ismim yavaş yavaş silindi dünyadan.
Kalabalıkların içinden geçtim
ama kimse bana değmedi

Konuşmalar oldu, sesler vardı
fakat hiçbiri içime ulaşmadı
Unutuldum sandım
İnsan bazen gerçekten unutulmaz,
sadece sorulmaz hâle gelir.

Ben de sorulmayan bir hâle dönüştüm
anlatacak çok şeyim vardı
ama dinleyecek bir nasılsın yoktu.
Günler geçti

sabahlar birbirine benzedi
Uyanmak alışkanlığa döndü
yaşamak ise biraz mecburiyete.
Kendime bile yabancılaştım bazen

aynaya bakınca tanıdık biri çıkmadı karşıma.
Oysa ihtiyacım büyük şeylere değildi.
Ne uzun cümlelere
ne yaraları anlatmaya.

Sadece içten gelen küçük bir soru:
“Nasıl­sın?”
Çünkü insanı hayatta tutan bazen
bir el değil,
bir hatırlanmadır.

Birinin aklından geçtiğini bilmek,
hâlâ bir yerde var olduğuna inanmak.
Ben senden sonra
susmayı öğrendim.
Eksilmeyi,

yavaş yavaş içime çekilmeyi.
Ama en çok da şunu anladım:
İnsan kırıldığı yerden değil,
sorulmadığı yerden yorulur.

Ve ben,
bütün bu sessizliğin içinde
sadece bir nasılsına
ihtiyaç duydum.