Mucize Şiiri - Birsessiz Sair

Şimdi yıldızlar saklı ellerinde
gökyüzünü katlayan yorgun bir şehir gibi
ben uzak bir aynanın buğusunda
kendi yüzümden sana çıkan yolu arıyorum

sessizlik senin adını bilmez
ama geçtiği her sokakta bir iz bırakır
sanki bütün caddeler
senin unutulmuş bir gülüşünün yankısıdır

ben seni düşününce
zaman kırık aynalar gibi çoğalır içimde
her parçasında biraz gurbet
her yansımasında bir gökyüzü düşer kalbime

ve akşam
İstanbul’un eski taşlarında ağır bir şarap gibi süzülür
kalbimin dar balkonuna eğilen o an
senin hayalin

ince bir cam gibi kırılmadan durur
oysa ben biliyorum
bazı mucizeler gökten düşmez
bazı mucizeler

ellerinde yıldız saklayan birinin
bir gece
bütün gökyüzünü kalbine indirmesidir
ve işte o an

tüm şehir sessizleşir
sokak lambaları bile soluklanır
çünkü bir insan
sadece bakarak
geceyi ve yıldızları
bir bütün hâline getirebilir.