Kaybolduğum Şehir Şiiri - Erdem Duran

Tanıdık bir ses,
tanıdık bir yüz
ve tanıdık bir el arıyorum.
Kayboldum bu şehirde.
Yürüyorum yine,
ay ve ben…
Cebimde telefondan çalan müzik,
rüzgârı arkama almışım yürüyorum.
Soluklanıyorum ışıklarda,
aya bakıyorum,
sonra bir sigara yakıyorum.
Geçmişi düşünerek,
yaşayamadığım gençliği silerek
yakıyorum tüm canımı yakan her şeye.
Duman yükseliyor gecenin içine,
sanki bütün hatıralar göğe karışıyor.
Bir adım daha atıyorum karanlığa,
sokak lambaları sarı bir yalnızlık gibi.
Şehir kalabalık ama ben eksik,
yüzler geçiyor yanımdan isimsiz.
Kimse bilmiyor içimdeki yolu,
kimse duymuyor kalbimin sesini.
Belki bir köşe başında çıkar karşıma
o tanıdık ses, o tanıdık yüz.
Belki bir el dokunur omzuma,
“kaybolmadın” der bana.
Ama yine de yürürüm gece boyunca,
ay omzumda, rüzgâr arkamda.
Bir sigara daha yakarım usulca
ve küllerine bırakırım geçmişi.
Çünkü bazen insan
bir şehri değil,
kendi kalbini arar
gecenin içinde.
Ve sabah olduğunda anlarım;
bütün bu sokaklar, bütün bu yollar
aslında beni değil,
benim içimde kaybolan birini arıyormuş.