&& Kaybolan Dalgalar Gibi.! &&

Oysa..
dört gözle bekliyordum
baharın gelişini..

her şafak vakti
yeni güne umutla ağarırken tanyeri
ben, önce ağaçlarda
yeni yeni yeşeren yapraklara
mahmurlu gözlerle uzun uzun bakar,
sonra da
azalıp çoğalan kuş çığlıklarına
kulak verirdim..!

ve..
sebebini bilmediğim
içimi saran bir ürperti
dalga dalga yayılırdı
dört bir yanıma..!

Neydi sebep.?
her seferinde
beni mahkum eden
böylesi çaresizliğe,
böylesi umutsuzluğa.!

Belliki..
bu bahar bir başkaydı
mevsimlere bile yabancıydı
ne güneşinin sıcaklığna,
ne de içimi titreten havasına
içim hiç ısınamamıştı.!

Sokaklardaki bu sessizlik
uzaklardan uğultusu gelen bir fırtınanın
bir felaketin ayak sesleriydi.!

Tarifi imkansız bir boşluk vardı
zencefil acısı kalmış dimağımda.!
hüzünlerim..
kör düğüm olmuştu
sanki boğazımda.!

Ne oluyordu bana böyle.?
ağaran her şafak sökümünde
neden ..
neden ağlıyordu
kızıl yamacında umudumun
boynu bükük gelincikleri..!

Velhasıl..
birer birer yok oldu
eridi ümitlerim

tıpkı..
azgın denizlerin karanlıklarından gelip
yaklaştıkça çırpınan,
çırpındıkca küçülüp
kumsalına ulaşamadan kaybolan dalgalar gibi..!
.
.
söylermisiniz bana..
hangi kelam betimler bu ürpertiyi
bu sukutu hayali,
bu yürek yangınını,
bu telaşeyi..!