Ölmediği yerden doğar insan. Canının çıkmadığı yerden tekrar yapışır hayatın yakasına. Dirilir tekrardan. Bu bazen bir çiçek, Bazen bir kelebek, Bir nefes olur bazen. Tohum olur, toprağın karanlığında tutunur hayata. Dal olur, kırıldığı yerden uzanır havaya. Yürek olur; Parça parça iken öğrenir sevmeyi yeniden. Çünkü insan; Kaybettiğinde eksilmez, Kendini bulur kaybettiklerinin arasından.
Murat ÖzgörenKayıt Tarihi : 16.11.2026 01:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!