Kavuşmanın Ateşi Şiiri - Aşk Aşkın Şehri ...

Kar hâlâ yağıyor ama bu kez örtmek için değil,
Şahitlik etmek için. Çınarlar suskun,
Çünkü birazdan sözü kalpler alacak.
Ali yürüyor Gül’e doğru,
Artık felsefe yok aralarında,
Hiçbir “neden” kalmadı.
İrade sustu, tutku konuşuyor.
Gül’ün gözlerinde kış çözülüyor,
Bir bakışla bahar başlıyor.
Eller buluştuğu an zaman geri çekiliyor,
Geçmiş utanarak susuyor.
Bu bir teselli değil, bir kaçış hiç değil.
Bu, bütün acılardan geçip
Aynı noktada durabilmenin cesareti.
Ve evet, aşk burada yanıyor.
Çınarların dalları titreşiyor,
Kar omuzlarından düşüyor Ali’nin,
Gül’ün nefesi boynunda bir ateş.
Soğuk yenildi. Dünya ikincil artık.
Ve umut, bir fikir değil, bir vaat değil,
Bizzat kavuşmanın kendisi.
Aşk