Kavuşmak Şiiri - Züleyha Aktaş

KAVUŞMAK

Spartacus kanla yazdı, biz gözyaşıyla durduk.
Pir Sultan’dı baş eğmeyen, biz eğilip de sorduk.
Yunus olmak zordu bize, eşiğinde yorulduk.
Gitmek değil, yanarak kalmaktır kavuşmak.

Sebep sandık her olanı, kader içten işledi.
Korkuyu beklemezken kalbimize yerleşti.
Yoruldukça anladık ki yol bizi seçmedi.
İltica değil, sabırla sınanmakmış kavuşmak.

Bilal olmak istedik de çölde sesimiz titrek.
Mihr-i vefa uzaktı, suya hasret bir yürek.
Makamlar fanî iken biz hâlâ ona gerek.
Gafletteyken bile çağrılmakmış kavuşmak.

Ağladık gizli gizli, kimse duymadı sesin.
Kefen bize uzak sanıp gevşettik nefesin.
Dert ehli olmak için dert gerekmiş, bilesin.
Bırakıp bedeni, eşiğe varmakmış kavuşmak.

Dünya dediğin süstü, parladı ve söndü biri.
Diken sandık gülü biz, gül sandık nice kiri.
Gelen geçti, kalan da öğrendi bu sırrı.
Layık olmadan değil, affedilmekmiş kavuşmak.

Zübeyr’in yâr oluşu makamdan öteydi.
Mus‘ab’ın terbiyesi can pahasına idi.
Mu‘az bir adım attı, adım secdeydi.
Ravza’ya varmak değil, varmayı dilemekmiş kavuşmak.

Esed’ün adı cesaret, özü merhamet idi.
Hilâl’i kuşanmakla kalp kanı temizledi.
Ölüden gelen haber diriye yol gösterdi.
Yol vermekle açılan kapıymış kavuşmak.

Boyun bükmekle iner duaların cevheri.
Haddini bilmeyene kapanır her seheri.
Pir’in hicranında pişer dilin her hecesi.
Söylemek değil, susarak yanmakmış kavuşmak.

Kefensiz girdik söze, üstümüz kirliydi, bil.
İhlâsı dilden saydık, kalbi unuttuk asil.
Kendinden uman kulun yolu düşer mi sahil?
Vesileye minnet, Rabb’e yüz sürmekmiş kavuşmak.

Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih: 14/01/2026
Saat: 07:53