Aslında dolu dizgin bir rüyü çizdim kendimce,
O rüya da yok olmak ve hiç bulunmamak istedim...
Belki çok yorgun belki de arsızdım...
Hep umutsuz gözlerle yüzdüm kıyıları,
Öfkemle boğuştum nedenlerimle kahroldum harfsiz gönlümde
AMA;
Hep gönlümce oldu ak düşen kafamla...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta